<Борчак>>

БЕРвакыт бер принц принцессага өйләнергә теләгән, ләкин ул чын принцесса булырга тиеш булган. Ул бөтен дөнья буйлап сәяхәт иткән, ләкин теләгәнен беркайда да таба алмаган. Принцессалар җитәрлек булган, ләкин аларның чын принцессалармы-юкмы икәнен ачыклау авыр булган. Аларда һәрвакыт ниндидер дөрес булмаган нәрсә булган. Шуңа күрә ул өенә кайткач кайгырган, чөнки ул чын принцесса булуын бик теләгән.

Бер кичне коточкыч давыл купты; күк күкрәде, яшен яшьнәде, яңгыр коеп ява. Кинәт шәһәр капкасында шакыган тавыш ишетелде, һәм карт патша аны ачарга китте.

Капка алдында принцесса басып тора иде. Ләкин, Ходай рәхмәте! Яңгыр һәм җил аны нинди матур итеп күрсәткәннәр икән! Су чәченнән һәм киемнәреннән агып төште; ул аяк киеменең очларына, аннары үкчәләреннән агып төште. Шулай да ул үзен чын принцесса дип атады.

«Ярар, тиздән белербез», – дип уйлады карт патшабикә. Ләкин ул берни дә әйтмәде, йокы бүлмәсенә керде, караваттан барлык түшәк-җирләрне алды һәм аскы өлешенә борчак салды; аннары егерме матрас алып, аларны борчак өстенә салды, аннары матраслар өстенә егерме түшәкле карават куйды.

Принцесса төне буе шул килеш ятарга мәҗбүр булды. Иртән аннан ничек йоклаганын сорадылар.

— Ай, бик начар! — диде ул. — Төне буе күзләремне йомдым диярлек. Караватта нәрсә булганын Ходай гына белә, ләкин мин каты нәрсәдә ята идем, шуңа күрә бөтен тәнем кара-зәңгәр төстә иде. Бу коточкыч!

Хәзер алар аның чын принцесса икәнен белделәр, чөнки ул борчакны егерме матрас һәм егерме аскы карават аша тойган иде.

Чын принцессадан башка беркем дә мондый сизгер була алмый.

Шулай итеп, принц аны үзенә хатын итеп алган, чөнки хәзер ул аның чын принцессасы барлыгын белгән; һәм борчакны музейга куйганнар, әгәр аны беркем дә урламаган булса, аны анда күрергә мөмкин.

Менә, бу чын хикәя.